Maarten Ornstein/Tony Overwater/Wim Kegel

Jungle Boldie

Muziek: ★★★★ Klank: ★★★★★ (SACD)

door
Rob Becker

Als een van de weinig labels houdt het Nederlandse Turtle Records vast aan het uitbrengen van surround SACD-cd's, die gelukkig in reguliere stereo ook fantastisch klinken. Reden daarvoor is vooral de zorgvuldige registratie die met custom built microfoon(versterker)s en residentiële high end audio-apparatuur gepaard gaat (van onder meer Siltech, Spectral en Avalon). Behalve een volstrekt natuurlijke klank en overtuigende drie-dimensionale a  eelding is het bij deze cd bovenal de reusachtige dynamiek die imponeert. Vijf sterren zijn eigenlijk te weinig om de kwaliteit uit te drukken. Maar het gaat natuurlijk om de muziek.

Dit trio van rietblazer Maarten Ornstein, drummer Wim Kegel en akoestisch, en sinds enige jaren ook elektrisch bassist Tony Overwater hee t al onder verschillende namen en in diverse samenwerkingen geopereerd. De jarenlange muzikale interactie hee t het tot een hecht en instinctief trio gemaakt, en zonder overdrijven een van de beste ensembles in Europa. Stilistisch zijn ze gelukkig niet te kadreren. Zowel hele Amerikaanse, bijna traditionele jazz swing, als meer Europees georiënteerde melodie en bezwerende invloeden uit het Midden Oosten en India komen op een vreemd vanzelfsprekende manier samen. De muziek is ontzettend vrij, maar zelden of nooit komt het over als free jazz: een structurele, harmonische, ritmische of melodische bedoeling is altijd tastbaar: het is avontuur, maar met een missie.

De van het hindi begrip Jungalbundhi ('gelijkwaardig samenspelen') afgeleide naam Jungle Boldie staat symbool voor 'voortdurende vruchtbare verandering' en 'brutaliteit' en is zo een vlag die de muzikale lading dekt. Vooral dat laatste zorgt dat de muziek gemakkelijk fascineert en ondanks de intrinsieke complexiteit toegankelijk blij t. Overigens maakt de bijna griezelig realistische klankkwaliteit het nog gemakkelijker om je als luisteraar te verliezen in de muziek en precies te volgen wat er gebeurt. Bijvoorbeeld hoe mooi de drie elkaar ruimte geven, c.q. aanvullen en de muziek altijd transparant blij t. Nu is dat bij een goed trio zonder qua rol, register of klank overlappende instrumenten al snel het geval, maar de niets verhullende opname laat bijvoorbeeld ook de ritmische eenheid van de drie mooi tot uitdrukking komen. Of let eens op de ronde, bijna gedempte noten van Overwater in Bouzouki wars die een onopdringerige, bijna als loop gespeelde basis vormen waarop de razende lijnen van Ornstein en de dwingende, opzwepende grooves van Kegel vrijuit kunnen excelleren. Weer elders neemt Overwater zelf juist de ruimte, vooral als hij akoestisch speelt (Dancing the waves - Overwater, zo weten insiders, houdt van surfen).

Het gros van de stukken zijn eigen compostities van Overwater (o.m. het naar een vulkanische climax toespelende, bedrieglijk aangename swingstuk Up and down) en Ornstein (het hartverscheurende Compliments). Daarnaast klinken er een stukje   lmmuziek (Rosemary's baby) en twee standards: het ritmisch erg in de geest van New Orleans en toch op eigenwijze wijze gespeelde, zeer bluesy St James In  rmary en aan het slot het wat obscure Teardrops for Jimmy van Dave Burell. Vlak daarop gaan de heren nog even los, wat leidt tot het binnenstormen van een razende buurman die "helemaal knettergestoord" is geworden van die muziek - erg geestig.